آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است، با دوستان مروت با دشمنان مدارا

نابرده رنج گنج میسر نمی شود، مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب، در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

مناجات دلم امشب نوای دیگری دارد (دی ماه...)

25 دی 88

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر
کان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست

گفتی ز ناز، بیش مرنجان مرا برو
آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

ولله که شهر بی تو مرا حبس می شود
آوارگی به کوه و بیابانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول
آن های و هوی و نعره ی مستانم آرزوست

گویا ترم ز بلبل و اما ز رشک عام
مهرست بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست...

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما
گفت آنکه یافت می نشود، آنم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبریز روز شرق
من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست

پی نوشت (۱): نمی دونم چی شده که این روز ها کمتر می بینیم...

پی نوشت (۲): انسانم آرزوست...

25 دی 88

دی ماه رو فقط مناجات نوشتم.

بهترین زمان وقتی بود که با خودم تنها بودم. می رفتم آرشیو وبلاگم رو نگاه می کردم و مناجات ها رو می خوندم...

آرامش محض مال اون موقع بود...

تولد وبلاگم: 25 دی ماه