اول نوشت: روز قدس پارسالها...
خدایا...
من رو از شر دوستانم حفظ کن...
خودم از پس دشمنانم بر میام!!!
پی نوشت (۱): فعلاْ همین...
پی نوشت (۲): توضیحات داره!!! بماند برای روز مبادا...
پی نوشت (۳): بیشتر از ۴۸ ساعته که نخوابیدم.
پی نوشت (۴): شب بخیر.
اگر ستارهها مثل هم بودند
شبی برای قسمتكردن نمیماند...
بايد آب بشويم
شناسنامههايمان دست ابر،
و حوصلهای به اندازهی دل دريا
كودك هم كه زبان باز كرد
كمتر گريه میكند.
دلتنگی روز، تقصير ما نيست
از خودشان بپرس كه هفته را هفتاد قسمت میكنند...
میگويند انسان زادهی فراموشیست
برای همين "عادت" میكند...
ولی با دو چشمهی پر آب و خشكيدگی اين دو دست
به زيارت هر آوازی كه بروی
به خدا سازت خواهد بريد
ديدی كه با گريه هم میشود حرف زد...
پی نوشت: چقدر حرف دارم برای گفتن...
به طاها , به یاسین , به معراج احمد به قدر و به کوثر , به رضوان و طوبی
به وحی الهی , به قرآن جاری به تورات موسی و انجیل عیسی
بسی پادشاهی کنم در گدایی چو باشم گدای .. گدایان زهرا
چه شب ها که زهرا , دعا کرده تا ما همه شیعه گردیم و بی تاب مولا
غلامی این خانواده دلیل و مراده خدا بوده از خلقت ما
مسیرت مشخص , امیرت مشخص مکن دل دل ای دل , بزن دل به دریا
که دنیا.. , که دنیا.. , که دنیا به خسران عقبی نیرزد به دوری ز اولاد زهرا نیرزد
و این زندگانی فانی , جوانی , خوشی های امروز و اینجا…به افسوس بسیار فردا .. نیرزد
اگر عاشقانه هوادار یاری اگر مخلصانه گرفتار یاری
اگر آبرو می گذاری به پایش یقینن , یقینن خریدار یاری
بگو چند جمعه گذشتی ز خوابت؟ چه اندازه در ندبه ها زاری آهی؟
نشانه کشیدی غم سینه اش را؟ و یا چون بقیه , تو سر بار یاری؟
اگر یک نفر را به او وصل کردی برای سپاهش تو سردار یاری
به گریه شبی را سحر کردی یا نه؟ چه مقدار بی تاب و بیمار یاری؟
دل آشفته بودن , دلیل کمی نیست اگر بیقراری بدان یار یاری
و پایان این بیقراری .. بهشت است بهشتی که سر خوش ز دیدار یاری
نسیم کرامت , وزیدن گرفته و باران رحمت , چکیدن گرفته
مبادا بدوزی , نگاه دلت را ., به مردم که بازار یوسف فروشی در این دوره بد شدیدا گرفته
خدایا , به روی درخشان مهدی به زلف سیاه و پریشان مهدی
به قلب رئوفش , که دریای داغ است به چشمان از غصه گریان مهدی
به لب های گرم علی یا علی اش به ذکر حسین و حسن جان مهدی
به دست کریم و نگاه رحیمش به چشم امید فقیران مهدی
به حال نیاز و قنوت نمازش به سبحان سبحان سبحان مهدی
به برق نگاه و به خال سیاهش به عطر ملیح گریبان مهدی
به حج جمیلش , به جاه جلیلش به صوت حجازی قرآن مهدی
به صبح عراق و شبانگاه شامش به آهنگ سمت خراسان مهدی
به جان داده های مسیر عبورش به شهد شهود شهیدان مهدی
مرا دائم الاشتیاقش بگردان مرا سینه چاک فراقش بگردان
تفضل بفرما , بر این بنده بی سر و پا مرا همدم و محرم و هم رکابه..
سفرهای سوی خراسان و شام و عراقش بگردان
یا…مهدی..یا..مهدی …مددی
چند روز پیش پستی رو نوشتم با عنوان " مغز عزیزم بفرمایید..."، اونی که
خونده یادشه، اونی هم که نخونده لابد دلش نخواسته که نخونده...
به هر حال همه قابل احترام...
اون پست رو وقتی نوشتم که دیگه دوست نداشتم احساساتی باشم و با احساسم تصمیم بگیرم. دوست داشتم ببینم عقلم چی میگه و چقدر جواب میده که البته خوب هم جواب داد!!!
چند وقت پیش با یکی از دوستانم جریانی رو داشتیم که هر دو و البته بیشتر من، از وجود این جریان احساس گناه می کردم...
ازم پرسید تو چطوری پا روی دلت میذاری؟...
حرف همیشگی رو تکرار کردم
... حرفی رو که از چند ماه پیش یاد گرفتم باید بگم و وقتی هم گفتم باید بهش
عمل کنم... که البته فکر می کنم گاهی، به نوعی لجبازی با خودمه...
بهش گفتم: وقتی مغزم چیزی رو بهم می گه دیگه با حرف دلم کاری ندارم. با احساسم مبارزه می کنم چون به عقلم بیشتر اعتقاد دارم و اعتماد...
تا حالا هم این رو ثابت کردم. مثلا علیرغم میلم چون مغزم می گفت، باید یکی رو از خودم می روندم. و برعکس باز هم علیرغم احساسم چون عقلم می گفت باید یکی رو به بودن با خودم دعوت می کردم...
وقتی که فکر می کنم می بینم هیچ وقت نتونستم بین دل و مغزم ارتباط مستقیم برقرار کنم. همیشه ضد هم بودند. هیچ وقت نشده که با هم هماهنگ باشند و نمی دونم این قانون زندگیه یا من قانون گذاری درست رو بلد نیستم...
اگه دل می گفت، مغز باید می باخت
اگه عقل می گفت، دل باید می مرد...
واقعا چرا همیشه نمیتونم حرف مغز و دلم، حرف عقل و احساسم رو یکی کنم؟ چرا توی غربال افکار من همیشه یا عقل باید رد بشه یا دل؟...
پی نوشت (۱): دل و مغز و عقل و قلبم. همه را به باد دادم...
پی نوشت (۲):ای کاش مغز نداشتم!!! حیف...
این روزها 
