اردی بهشت ماه خوبی واسم نبود... یعنی هم بود و هم نبود...

با پست زن و درد شروع شد:

هرگز کسی چو من

این سان گداخته است؟

در خویش سوخته؟

با درد ساخته است؟

در جنگ نا برابر زن با درد

من باختم، نه

با درد ساختم...

این پست رو خیلی دوست داشتم. ن

پست 104 تصمیم گرفتم اسم وبلاگ رو که بوی ریحان بود و برای من سرشار از خاطره  ، به روزگار غریبی ست نازنین تغییر بدم. دلیلی داشتم که شاید بعد ها بگم...

اما واقعا:

روزگار غریبی ست نازنین...